D is de top van de kleurschaal. Er bestaat geen graad daarboven: de schaal begint bij D en loopt tot Z, en een D-steen is de afwezigheid van lichaamskleur in plaats van een gradatie ervan. Dat is hier de kop van het verhaal, en het loont te begrijpen waarom het in geelgoud méér uitmaakt dan de meesten verwachten.
Het gangbare argument luidt dat een warm metaal de kleurgraad irrelevant maakt, omdat goud in de steen weerkaatst en die toch opwarmt. Dat is half waar, en het is de helft die op de zetting slaat. Licht dat van bovenaf door de tafel een ovaal binnenvalt, passeert het goud niet — het keert naar het oog terug nadat het alleen de diamant heeft ontmoet. Een D-steen in geelgoud leest dus nog altijd ijzig door het midden van het gezicht, met de warmte aan de randen waar het metaal dichtbij is. Het contrast is het effect: een kleurloos centrum tegen een warme band oogt bewust gezet, niet als een compromis.
De helderheid is SI1, en op een ovaal gedraagt die graad zich goed. Een ovaal is een briljantvorm — de facetten zijn zo geschikt dat het terugkerende licht in veel kleine flitsen breekt in plaats van enkele brede, precies het patroon dat een klein insluitsel verbergt. SI1 betekent dat de insluitsels onder 10x vergroting gevonden worden door een gradeerder die weet waar te kijken; over een tafel heen, op gespreksafstand, valt er niets te zien.
Vier klauwen, geplaatst op de twee uiteinden en de twee zijkanten. Op een ovaal is die schikking ook constructief van belang: de uiteinden van de lange as zijn waar de steen het dunst en het meest blootgesteld is, en een klauw op elk uiteinde dekt ze af. De band is effen 18K geelgoud, zodat niets met de steen concurreert.
GIA-rapport 6545521977. Natuurlijke diamant, gezet en afgewerkt in Antwerpen.




